Bietelman AnTon de Kever: jazz

donderdag 26 november 2009

Pia Beck

Jazzdiva Pia Beck overleden
donderdag 26 november 2009 11:12

In haar huis in het Spaanse Torremolinos is de 84-jarige jazzmuzikant Pia Beck overleden aan hartproblemen.

Pia Beck is 84 jaar oud geworden

Dat heeft pianist/zanger Eddy Doorenbos bevestigd.

De jazzpianist emigreerde met haar vriendin Marga Samsonowski in 1965 naar de Costa del Sol, waar ze een pianobar runden. In juni overleed Samsonowski.

Carrière
In 2003 stopte Pia Beck met haar jazzcarrière. Ze zong ook vaak bij haar pianospel.

In de jaren vijftig en zestig trad de muzikant vaak op in Amerika. Ze werd uitgeroepen tot ereburger van New Orleans en Atlanta.

Combo
Beck is geboren in Den Haag en begon in de jaren '40 bij het Miller Sextet (met Eddy Doorenbos), waarmee ze ook internationaal succes had. Korte tijd later richtte ze haar eigen combo op.

Ze brak door met Pia's Boogie, een compositie die een klassieker werd. Met haar combo toerde Beck door Europa, maar ook lange tijd door de Verenigde Staten. Time Magazine noemde haar ooit The Flying Dutchess.

Comeback
Mede op advies van Seth Gaaikema maakte de pianiste in 1975 haar comeback in Nederland, met het concert Beck To The Fifties, in het Circustheater in Scheveningen.

Daarna begon ze weer internationaal op te treden, onder meer met de Dutch Swing College Band. Ook bracht ze weer cd's uit, zoals Play Beck, Beck in Town en Call Me Beck.

maandag 31 augustus 2009

Luister naar jazz en je wordt serieus genomen

Popfans zijn niet zo slim. Mensen die van klassiek houden sporten niet. Rockers zijn labiel. We beoordelen mensen op hun muzieksmaak.

Aan de universiteit van Cambridge hebben ze hun achthonderdjarig bestaan gevierd met een onderzoek naar hoe we muzieksmaak beoordelen. Honderden proefpersonen vulden vragenlijsten in over rock, pop, klassiek, jazz, rap en elektronische muziek. De belangrijkste uitkomst: we denken heel veel over iemand te weten, puur op basis van haar of zijn playlist op een iPod.

Liefhebbers van pop worden gezien als gewoontjes en vooral niet te slim. Mensen die naar klassiek luisteren zijn juist wel intelligent, zo beoordeelden de proefpersonen, maar ook weer een beetje saai, niet atletisch en lichamelijk onaantrekkelijk.

Rapfans zijn juist wel erg goed in vorm en ze hebben zelfrespect, zo kwam uit het onderzoek. Maar ze zijn ook ongeorganiseerd en ‘gevaarlijk’. Mensen die elektronische muziek fijn vinden, worden gezien als neurotisch. Rockers moeten wel rebellen zijn, zo kwam uit de vragenlijsten naar voren, maar ook emotioneel niet erg stabiel.

De meest gunstige uitslag had jazz. Fans van deze muziekstroming worden beoordeeld als vrijheidslievend, intelligent, vriendelijk en open.

Wil je serieus worden genomen, luister dan vaker naar een mopje fijne jazzy grooves.

is het uitleg? is het verantwoording?

De kracht van het kleine en het onzichtbare. Wat mij fascineert is het kleine, de macrowereld en de imperfectie.

De imperfectie:

Elke woning moet volgens mij een rommelkamer/plek hebben. Een plek waar geklust en gewerkt wordt waar elk moment “snel” iets gedumd kan worden. Maar ook waar de hobby's worden uitgevoerd. Kortom dit zijn meestal niet de plekken waar het bezoek toegelaten wordt, tenzij iemand goed bevriend is.

Elke stad moet volgens mij een plek hebben waar de mensen “aan de rand van de maatschappij” elkaar treffen. Een plek voor kunstenaars en beginnende kunstenaars en uit ervaring weet ik dat dit niet de esthetisch verantwoordste plekken zijn. Broedplaatsen in steden zijn zelden opgeruimd, overzichtelijk en esthetisch. Zo als bestuurders het graag zien. Kortom een plek die je alleen kent als je goed bekend bent in de stad, daar waar je de weg weet. En waar bestuurders liever geen officieel bezoek ontvangen, maar waar het gezellig is en goed toeven.

Van gebruiksvoorwerpen vind ik die voorwerpen die al jaren, misschien decennia in gebruik zijn het meest fascinerend. Het leer van een oude schooltas/werktas is vaak zo ontzettend mooi zo doorleeft dat daar geen nieuwe tas tegen op kan.

Wat mensen betreft heb ik sinds de modelteken lessen op de kunstacademie een voorkeur voor mensen waar het leven over heen is gegaan in tegenstelling tot de jonge strak in het vel zittende “mooi gesteven” jeugd of modellen en acteurs.

De macrowereld:

Min of meer door het weinige wat ik weet van de quantummechanica ben ik al decennia geboeid door de wereld bekeken door de macrolens. Ik kan willekeurig ergens zitten en van die plek tientallen foto's maken zonder van mijn plek te komen. Een nieuwe wereld ziende die vaak zo treffend de gefotografeerde plek goed weergeeft. In een atoom of kleiner speelt zich de hele wereld af. Niet dat ik in staat ben om atomair of subatomair foto's te maken. Zo kan ik verschillende plekken bij elkaar brengen in slideshow of tagebe met alleen mij of de wereld als verbindende factor. Ik ben er wel van overtuigd dat er legio verbindende factoren zijn die existeren maar die we niet waarnemen. De zintuigwereld van dieren

Bij dieren heeft men sinds kort ontdekt dat hun waarneming wellicht heel anders is dan de onze maar niet daarom dommer. Het geeft ons echter wel opeens andere verbindende factoren er bij. Neem een rustmoment en bekijk het eens van een andere kant.

Bij woord in een gedicht is het beeld dat het geeft op die plek voor mij belangrijker dan de grammaticale werkelijkheid. Typ- en spelfouten zijn voor mij kleine wondertjes van de menselijke geest. In een gedicht poog ik dezelfde combinatie te creëren als in mijn beeldende werk.